آهستگی

گمشده: ملاکی

2011-12-28T00:10:00.000+03:30

ای کاش آن روزها/
لشکر برگزیدگان/
میان خدای خود/
و سرزمین خود/
به داوری برمی خواستند/
تا امروز هر سرزمینی/
میان برگزیدگان خود/
و خدای خود/
این چنین دلیر/
به داوری برنخیزد/

پيش از فرا رسيدن روز بزرگ و هولناک داوری خداوند، من رسولی شبيه ايليای نبی برای شما می فرستم. او دلهای پدران و فرزندان را دوباره به هم نزديک خواهد کرد و اين باعث خواهد شد که من سرزمين شما را ويران نكنم.
ملاکی: 4: 5 و 6

گمشده: زکریا

2011-12-28T00:06:00.000+03:30

به همان اندازه/
که قوم برگزیده اش در زمین/
به حسابگری شهره شدند/
یهوه خود در آسمان/
حساب گری اش را/
به رخ دیگر خدایان می کشید/

خداوند قادر متعال می فرمايد : «ای شمشير به ضد شبان من، آن مردی که همدوش و همكار من است، برخيز! شبان را بزن تا گوسفندان پراکنده شوند. من قوم خود را خواهم زد و دو سوم آنها از بين خواهند رفت.
زکریا: 13: 7 و 8

گمشده: حجی

2011-12-28T00:01:00.001+03:30

آخرین باری که یهوه توانست/
حسادت را لحظه ای از یاد برد/
فرمان های آخر را فرو فرستاد/
از آن پس رطب خورده ای شد/
که تاب فرمان یازدهمی نداشت/

خداوند قادر متعال به حجی نبی فرمود: «این قوم می گويند که اکنون وقت بازسازی خانه خدا نيست». سپس خداوند اين پيام را توسط حجی نبی برای قوم فرستاد: «آيا اين درست است که شما در خانه های نوساخته زندگی کنيد ولی خانه من خراب بماند؟ به نتيجه کارهايتان نگاه کنيد: بذر زياد می کاريد، ولی محصول کم برداشت می کنيد؛ می خوريد ولی سير نمی شويد؛ می نوشيد ولی تشنگی تان رفع نمی گردد؛ لباس می پوشيد اما گرم نمی شويد؛ مزد می گيريد ولی گويی آن را در جيبهای سوراخدار می گذاريد. خوب فكر کنيد و ببينيد چه کرده ايد و نتيجه اش چه بوده است! حال به کوه رفته، چوب بياوريد و خانه مرا دوباره بسازيد تا من از آن راضی شوم و در آنجا مردم احترام مرا بجا آورند.

حجی: 2: 1 – 8

گمشده: صفنیا

2011-12-15T15:02:00.003+03:30

یهوه اگر دیرتر به دنیا می آمد/
به یهود قانع نمی ماند/
و آنگاه/
مغول بره های گمشده اش را/
در آسیای صغیر بر جا نمی گذاشت/

شهرهای غزه، اشقلون، اشدود و عقرون، ريشه کن و ويران خواهند شد. وای بر شما ای فلسطينی هايی که در ساحل دريا و در سرزمين کنعان زندگی می کنيد، زيرا شما هم داوری خواهيد شد. خداوند شما را به هلاکت خواهد رساند و حتی يک نفر از شما هم باقی نخواهد ماند. زمينهای ساحلی شما مكانی برای شبانان و آغل گوسفندان خواهد شد. بازماندگان قبيله يهودا، سرزمين شما را اشغال کرده گله های خود را در آنجا خواهند چرانيد و خود در خانه های اشقلون خواهند خوابيد؛ زيرا خداوند با مهربانی از قوم خود ياد نموده خوشبختی آنها را باز خواهد گردانيد.

صفنیا: 2: 4 – 7

گمشده: حبقوق

2011-12-15T14:50:00.003+03:30

همچون کودکان/
که خشنود می خندند/
از بناکردن برگ روی خاک/
همه آنچه یهوه می خواست/
و می توانست فریاد زند/
بعدها خلاصه شد:/
فتبارک احسن خالقین/

به قومهای اطراف خود نگاه کنيد و تعجب نماييد. شما از آنچه می خواهم انجام دهم حيران خواهيد شد! زيرا در روزگار شما کاری می کنم که حتی وقتی خبرش را به شما دهند، باور نكنيد! من بابلی های ظالم و ستمگر را به قدرت می رسانم و آنها به سراسر جهان تاخته همه جا را به تصرف خود درخواهند آورد. آنها به سنگدلی معروفند، هر چه بخواهند می کنند، و کسی را يارای مقاومت در برابر آنها نيست. مردمانی هستند درنده خو، درنده تر از گرگهای گرسنه. اسبهايشان از پلنگ سريعترند. سواران آنها از سرزمين دوردست می تازند و همچون عقاب بر سر صيد خود فرود می آيند. با خشونت به پيش می تازند و مثل ريگ بيابان اسير می گيرند.

حبقوق: 1: 5 – 9

گمشده: ناحوم

2011-12-15T14:44:00.001+03:30

سیزده قرن بعد/
و سیزده قرن بعدتر/
هم هنوز صدای رجز تاریخ برپاست/
عربده ی افسانه و هزیان/
هر آنچه دیگر به دیگران مربوط نیست/

ای نينوا، عمرت به سرآمده است! سپاهيان دشمن، تو را محاصره کرده اند. پس برج و باروهای خود را تقويت کن. جاده را ديده بانی نما و منتظر حمله دشمن باش. تو سرزمين اسرائيل را ويران کردی، ولی خداوند عزت و قدرتشان را به ايشان باز می گرداند.

ناحوم: 2: 1 و 2

گمشده: میکاه

2011-09-19T16:18:00.002+04:30

زمین از آن پس/
چندان قربانی داد/
که همه جانیان برگزیده ی عتیق/
در حسرت آن غوغای خون ماندند/

خداوند می فرمايد: «ای بيت لحم افراته ، هر چند که در يهودا روستای کوچكی بيش نيستی با وجود اين از تو کسی برای من ظهور خواهد کرد که از ازل بوده است و او قوم من اسرائيل را رهبری خواهد نمود. خدا قوم خود را به دست دشمن تسليم خواهد کرد تا زمانی که زن حامله فرزند خود را به دنيا آورد.»
میکاه: 5: 2 و 3

گمشده: یونس

2011-09-19T12:57:00.002+04:30

زمین می خندید/
آنگاه/
که خدایان کلاه می خواستند/
و برگزیدگان سر می بردند/

آنگاه خداوند به يونس فرمود: « آیا از خشک شدن گياه بايد عصبانی شوی؟» يونس گفت: « بلی ، بايد تا به حد مرگ هم عصبانی شوم». خداوند فرمود: «برای گياهی که در يک شب به وجود آمد و در يک شب از بين رفت دلت سوخت، با آنكه برايش هيچ زحمتی نكشيده بودی؛ پس آيا دل من برای شهر بزرگ نينوا نسوزد که در آن بيش از صد و بيست هزار بچه ی معصوم و بی گناه، و نيز حيوانات بسيار وجود دارد؟»
یونس: 4: 9-11

گمشده: عوبدیا

2011-09-19T12:49:00.003+04:30

یهوه هر روز/
همچون دیگر اناث آسمان/
با چه شوقی/
به صهیون چشم می دوخت/

ولی کوه مقدس من در اورشليم ، پناهگاه و محل نجات خواهد شد. اسرائيل سرزمين خود را دوباره تصرف خواهد نمود و مانند آتش ، ادوم را خواهد سوزاند. به طوری که از ادوم کسی باقی نخواهد ماند.
عوبدیا: 17و18

گمشده: عاموس

2011-09-19T12:44:00.002+04:30

آنگاه که یهوه/
از خجالت خویش بیرون آمد/
خدایانِ دیگر شرم می کردند/
که به زمین خیره شوند/

خداوند می فرمايد: «مردم غزه بارها مرتكب گناه شده اند و من اين را فراموش نخواهم کرد و از سر تقصيرشان نخواهم گذشت، زيرا آنها قوم مرا تبعيد نموده، ايشان را بعنوان برده در ادوم فروختند. پس من حصارهای غزه را به آتش خواهم آشيد و تمام قلعه هايش را ويران خواهم کرد. اهالی اشدود را می کشم . شهر عقرون و پادشاه اشقلون را از بين می برم . تمام فلسطينی هايی که باقی مانده اند هلاک خواهند شد».
عاموس: 1: 6-8

گمشده: یوئیل

2011-09-19T12:31:00.002+04:30

سراسر عصر برگزیدگان/
خدای اسرائیل شرمسار بود/
که چرا؟/
چرا ابلیس را از خود رانده بود/

از کوهها شراب تازه خواهد چكيد و از بلنديها شير جاری خواهد شد. نهرهای خشک يهودا از آب پر خواهند شد و از خانه ی خداوند چشمه ای خواهد جوشيد تا دره ی شطيم را سيراب سازد. مصر و ادوم هر دو بسبب ظلمی که به سرزمين يهودا کردند از بين خواهند رفت ، زيرا مردم بی گناه آنجا را کشتند. ولی يهودا و اورشليم تا به ابد پايدار خواهند ماند. من انتقام خون قوم خود را خواهم گرفت و از تقصير کسانی که بر آنها ظلم کردند، نخواهم گذشت. من در اورشليم با قوم خود ساکن خواهم شد.
یوئیل: 3: 18-21

گمشده: هوشع

2011-09-19T12:23:00.002+04:30

چوگان زمین و آسمان/
بسی زودتر سر می رسید/
اگر شبانانِ مجنون/
محلّلِ آسمان نمی شدند/

آنگاه خداوند به من فرمود: « برو و دوباره زن خود را بردار و نزد خود بياور. هر چند او زنا را دوست دارد و معشوقه ی مرد ديگری است، ولی تو او را دوست داشته باش ؛ چنانكه من نيز اسرائيل را دوست می دارم، هر چند ايشان بسوی خدايان ديگر رفته اند و قرصهای نان کشمشی به بتهايشان تقديم می کنند». بنابراين ، من زن خود را به پانزده مثقال نقره و پنجاه من جو خريدم.

هوشع: 3: 1 و 2

گمشده: دانیال

2011-09-19T12:02:00.003+04:30

امان از آن روزگار/
که گانگسترهای آسمان/
تپانچه به بال می گرفتند/
نیک مردانِ در خاک خفته/
چه دلیر بودند/
که فتنه گران را به ویل آسمان راندند/

او گفت :«ای مرد محبوب خدا، نترس! سلامتی بر تو باد! دلير و قوی باش!» وقتی اين را گفت قوت گرفتم. سپس گفتم: « ای سرورم حال سخن بگوييد، زيرا به من قوت داديد». او گفت: « می دانی چرا نزد تو آمده ام ؟ آمده ام تا بگويم در "کتاب حق " چه نوشته شده است. وقتی از نزد تو بازگردم، به جنگ فرشته ای که بر پارس حكمرانی می کند خواهم رفت و پس از او با فرشته ای که بر يونان حكمرانی می کند خواهم جنگيد. در اين جنگها فقط ميكائيل ، نگهبان قوم اسرائيل ، مرا ياری خواهد کرد».

دانیال: 10: 19-21

گمشده: حزقیال

2011-08-31T18:04:00.003+04:30

تمدن داستان ها دارد/

که اکسیرِ عشق/
- اکسیرِ جنایت و مکافات-/
با میمونها چه کرد/

بار ديگر خداوند با من سخن گفت و فرمود: «ای انسان خاکی، دو خواهر بودند که در جوانی در مصر به زناکاری و روسپيگری کشانده شدند. نام خواهر بزرگتر، اهوله، و نام خواهر کوچكتر اهوليبه بود. اين دو خواهر، يكی سامره است و ديگری اورشليم ! من با آن دو ازدواج کردم و آنها برايم پسران و دختران زاييدند. ولی بعد، اهوله از من روگرداند و به بتها دل بست و عاشق و دلباخته همسايه اش ، قوم آشور شد، چون آنها جوانهايی جذاب و خو شاندام ، فرماندهان و سردانی با لباس های آبی خوشرنگ و سوارکارانی ماهر بودند. پس، او با آنها که برگزيده ترين مردان آشور بودند زنا کرد، بتهايشان را پرستيد و خود را نجس ساخت. علتش اين بود که وقتی مصر را ترک گفت ، از فاحشگی دست نكشيد، بلكه همچون دوران جوانی اش که با مصری ها همخواب می شد و زنا می کرد، به هرزگی خود ادامه داد. پس ، من او را به دست آشوری ها تسليم نمودم، به دست کسانی که خدايانشان را اينقدر دوست می داشت! ايشان رختهای او را کندند و او را کشتند و بچه هايش را برای بردگی با خود بردند. زنان ديگر از سرنوشت او درس عبرت گرفتند و دانستند که او به سزای اعمالش رسيده است. اهوليبه ، يعنی اورشليم ، با اينكه ديد بر سر خواهرش چه آمد، اما در هوسرانی و زناکاری ازاو هم فاسدتر شد».

حزقیال: 23: 1 - 11

گمشده: مراثی ارمیاء

2011-08-31T17:42:00.005+04:30

از ابواب آسمان/
از گشایش/
آنقدر لاف زدند/
که درهای زمین را به خود بستند/

از پادشاهان و مردم دنيا هيچكس باور نمیکرد که دشمن بتواند وارد دروازه های اورشليم بشود؛ اما چنين شد، زيرا انبياء گناه کرده بودند و کاهنان خون بی گناهان را در شهر ريخته بودند. اين اشخاص اينک کورمال کورمال در کوچه ها راه می روند و کسی به آنها نزديک نمی شود، زيرا به خون بی گناهان آلوده هستند. مردم فرياد کرده به ايشان می گويند: «دور شويد! به ما دست نزنيد، چون نجس هستيد». پس سرگردان شده ، از سرزمينی به سرزمين ديگر می روند ولی هيچ مملكتی به ايشان جا نمی دهد.

مراثی ارمیا: 4: 12 - 15

گمشده: ارمیا

2011-04-25T18:03:00.002+04:30

ارمیا نمی دانست/

-هرگز نفهمید-/

زمین یا آسمان/

کدام لجبازتر است؟/

اين وضع تا به کی طول می کشد؟ تا به کی بايد خروش جنگ و صدای شيپور جنگ را بشنوم؟ خداوند در جواب می فرمايد: « تا وقتی که قوم من در حماقتشان بمانند! چون ايشان نمی خواهند مرا بشناسند. آنها مثل بچه های نادان و احمقند؛ برای بدی کردن بسيار استادند، ولی در خوبی کردن هيچ استعدادی ندارند.»

ارمیا: 4: 21 و 22

گمشده: اشعیا

2011-04-24T17:36:00.004+04:30

برزخیان روی زمین/

چه دیر فهمیدند/

اورشلیم و یهوه/

تا چه حد برازنده یکدیگرند/

ای اورشلیم، قومها پیروزی تو را به چشم خواهند دید و پادشاهان شکوه و عظمت تو را مشاهده خواهند کرد. خداوند نام جدیدی بر تو خواهد نهاد، و تو برای خداوند تاج افتخار خواهی بود. تو را دیگر «متروک» نخواهند خواند و اسرائیل را «زن ترک شده» نخواهند نامید. نام جدید تو «مرغوب» و نام جدید اسرائیل، «عروس» خواهد بود، زیرا خداوند به تو رغبت خواهد داشت و اسرائیل را همسر خود خواهد دانست. همانگونه که یک مرد جوان، دوشیزه ای را به عقد خود در می آورد، آفریننده تو نیز تو را همسر خود خواهد ساخت. همانگونه که داماد تازه عروسش دل می بندد، خداوند نیز به تو دل خواهد بست.

اشعیا: 62: 2-5

برای ع. م

2011-04-19T23:01:00.003+04:30

از پسِ آن روزگاران/
که خون در مشت های خاک می بست/
و خون، خود تحقیر می شد/
لحظه گسست فرا آمد/
که خاک شکفت/
و آسمان حقیر شد/
نگاه کن/
اینبار هیچ قطعیتی در کار نبود/
که در لحظه ای شگرف/
میان فال گذشتگان/
و تاریخ آیندگان/
سودازدگان مغازله خاک و خون/
خاطره غربت بهشت گمشده را فراموش ساخته اند/
این شاید یگانه هنگامه ایست/
که رهایی از آسمان و خاک/
کلمه ها را به تماشای حقارت خود وا می دارد/

گمشده: غزل غزل های سلیمان

2011-04-14T17:25:00.000+04:30

سنت این نیست/
که از بنی قابیل/
کسی مزاحم برگزیدگان شود/

ای کاش تو برادر من بودی. آنگاه هرجا تو را می ديدم می توانستم تو را ببوسم، بدون آنكه رسوا شوم. تو را به خانه مادرم می آوردم تا در آنجا به من محبت را بياموزی. در آنجا شراب خوش طعم و عصاره انار خود را به تو می دادم تا بنوشی. دست چپ تو زير سر من می بود و دست راستت مرا در آغوش می کشيد. ای دختران اورشليم ، شما را قسم می دهم که مزاحم عشق ما نشويد.

غزل غزلهای سلیمان: 8: 1-4

گمشده: جامعه

2011-04-10T19:27:00.002+04:30

یأس فلسفی/
بدیع ترین متاعی بود/
که قاچاقچیان راه آسمان/
با خود به ارمغان آوردند/

فقط برای زنده ها اميد هست . سگ زنده از شير مرده بهتر است! زيرا زنده ها اقلاً می دانند که خواهند مرد! ولی مرده ها چيزی نمی دانند. برای مرده ها پاداشی نيست و حتی ياد آنها نيز از خاطره ها محو می شود. محبتشان، نفرتشان و احساساتشان، همه از بين می رود و آنها ديگر تا ابد در زير اين آسمان نقشی نخواهند داشت. پس برو و نان خود را با لذت بخور و شرا ب خود را با شادی بنوش و بدان که اين کار تو مورد قبول خداوند است. هميشه شاد و خرم باش! در اين روزهای بيهوده زندگيت که خداوند در زير اين آسمان به تو داده است با زنی که دوستش داری خوش بگذران، چون اين است پاداش همه زحماتی که در زندگيت، زير اين آسمان می کشی.

(نقل از سلیمان)
جامعه: 9: 4-9

گمشده: امثال

2011-04-05T20:29:00.000+04:30

ای کاش برگزیدگان/
جز نصیحت کردن/
سرود دیگری نیز داشتند/

هفت چيز است که خداوند از آنها نفرت دارد: نگاه متكبرانه، زبان دروغگو، دستهايی که خون بی گناه را می ريزند، فكری که نقشه های پليد می کشد، پاهايی که برای بدی کردن می شتابند، شاهدی که دروغ می گويد، شخصی که در ميان دوستان تفرقه می اندازد. امثال: 6: 16-19

گمشده: مزامیر

2011-04-04T17:23:00.000+04:30

برآمدن صهیون/
اروتیسمی آسمانی بود:/
شهوت اورشلیم بر دامان آسمان/

خداوند بزرگ است و بايد او را در کوه مقدسش در اورشليم، ستايش کرد. چه زيباست صهيون، آن کوه بلند خدا، آن شهر پادشاه بزرگ، که موجب شادی تمام مردم جهان می باشد! خداوند در قصرهای آن حضور دارد؛ او پناهگاه مردم اورشليم است. پادشاهان جهان متحد شدند تا به اورشليم حمله کنند. اما چون آن را ديدند، شگفت زده شده، گريختند. در آنجا ترس، آنان را فراگرفت و همچون زنی در حال زا، وحشت زده شدند. تو ای خدا، آنان را مانند کشتيهای جنگی که باد شرقی آنها را درهم می کوبد، نابود کردی. آنچه درباره کارهای خداوند شنيده بوديم، اينک با چشمان خود در شهر خداوند قادر متعال می بينيم: او اورشليم را برای هميشه پايدار نگه خواهد داشت.
مزامیر: 48: 1-8

گمشده: ایوب

2011-04-04T12:46:00.000+04:30

از ابتدا هم معلوم بود/
مستراح خلقت/
معماران حاذقی ندارد/

سرانجام ايوب لب به سخن گشود و روزی را که از مادر زاييده شده بود نفرين کرد: لعنت به روزی که به دنيا آمدم و شبی که در رحم مادرم قرار گرفتم! ياد آن روز برای هميشه فراموش شود و خدا نيز آن را به ياد نياورد. ای کاش آن روز در ظلمت ابدی فرو رود. تاريكی آن را فرا گيرد و ابر تيره بر آن سايه افكند. از صفحه روزگار محو گردد و ديگر هرگز در شمار روزهای ماه قرار نگيرد. شبی خاموش و عاری از شادی به حساب آيد. آنانی که در نفرين کردن ماهرند، آن را نفرين کنند. آن شب ستاره ای نداشته باشد و آرزوی روشنايی کند، ولی هرگز روشنايی نباشد و هيچگاه سپيده صبح را نبيند. آن شب را لعنت کنيد، چون قادر به بستن رحم مادرم نشد و باعث شد من متولد شده، دچار اين بلاها شوم.

ایوب: 3: 1-10

گمشده: استر

2011-03-30T16:39:00.004+04:30

اما خدایان/
مغرور تر از آن بودند/
که به قربانگاه های اورشلیم قناعت کنند/

مردخای فرمان را به نام خشايارشا نوشت و با انگشتر مخصوص پادشاه مهر کرد و به دست قاصدانی که بر اسبان تندرو پادشاه سوار بودند به همه جا فرستاد. اين فرمان پادشاه به يهوديان تمام شهرها اجازه می داد که برای دفاع از خود و خانواده هايشان متحد شوند و تمام بدخواهان خود را از هر قومی که باشند، بكشند و دارايی آنها را به غنيمت بگيرند. ... در آن روز، آمار آشته شدگان پايتخت به عرض پادشاه رسيد. او ملكه استر را خواست و گفت: «يهوديان تنها در پايتخت 500 نفر را که ده پسر هامان نيز جزو آنها بودند، کشته اند، پس در ساير شهرهای مملكت چه کرده اند! آيا درخواست ديگری نيز داری؟ هر چه بخواهی به تو می دهم. بگو درخواست تو چيست». استر گفت: «پادشاها، اگر صلا ح بدانيد به يهوديان پايتخت اجازه دهيد کاری را که امروز کرده اند، فردا هم ادامه دهند، و اجساد ده پسر هامان را نيز به دار بياويزند». پادشاه با اين درخواست استر هم موافقت کرد و فرمان او در شوش اعلام شد. اجساد پسران هامان نيز به دار آويخته شد. پس روز بعد، باز يهوديان پايتخت جمع شدند و 300 نفر ديگر را کشتند، ولی به مال کسی دست درازی نكردند.
استر 8: 10و11 ، 9: 11-13

گمشده: نحمیا

2011-03-30T16:19:00.003+04:30

خود/
با تمام شاخه هایش/
می دانست/
که گناه نخستین/
انسان بودن بود/

در آن روزها عده ای از يهوديان را ديدم که از قوم های اشدودی، موآبی و عمونی برای خود زنان گرفته بودند و نصف فرزندانشان به زبان اشدودی يا ساير زبانها صحبت می کردند و زبان عبری را نمی فهميدند. پس با والدين آنها دعوا کردم، ايشان را لعنت کردم، زدم و موی سرشان را کندم و در حضور خدا قسم دادم که نگذارند فرزندانشان با غير يهوديان ازدواج کنند. سپس گفتم:«آيا اين همان گناهی نيست که سليمان پادشاه مرتكب شد؟»

نحمیا: 13 :23-26

گمشده: عزرا

2011-03-30T16:10:00.002+04:30

اکنون سال هاست/
که زمین شاهد توحشی است/
که نوع بشر را/
به قربانگاه خدایان افلاک می برد/

پس سران قوم يهود به بازسازی خانه خدا مشغول شدند و در اثر پيامهای تشويق آميز حجی و زکريای نبی کار را پيش بردند و سرانجام خانه خدا مطابق دستور خدای اسرائيل و فرمان کورش و داريوش و اردشير، پادشاهان پارس، ساخته شد. به اين ترتيب کار بازسازی خانه خدا در روز سوم ماه «ادار» از سال ششم سلطنت داريوش پادشاه، تكميل گرديد. در اين هنگام کاهنان، لاويان و تمام کسانی که از اسيری بازگشته بودند با شادی خانه خدا را تبرک نمودند. برای تبرک خانه خدا، صد گاو، دويست قوچ ، و چهار صد بره قربانی شد. دوازده بز نر نيز برای کفاره گناهان دوازده قبيله اسرائيل قربانی گرديد.
... شكنيا پسر يحی ئيل که از طايفه عيلام بود به عزرا گفت: «ما اعتراف می کنيم که نسبت به خدای خود گناه ورزيد ه ايم، چون با زنان غيريهودی ازدواج کرده ايم. ولی با وجود اين، باز اميدی برای بنی اسرائيل باقی است. اينک در حضور خدای خويش قول می دهيم که از زنان خود جدا شويم و آنها را با فرزندانشان از اين سرزمين دور کنيم...»

عزرا: 6 : 14-17 ، 10: 2و3

گمشده: دوم تواریخ

2011-03-30T16:08:00.003+04:30

همان روز/
که مسافران بابل بازمی گشتند/
اوشلیم درخت ممنوعه زمین شد/
تنها بره های گمشده این را خوب می دانستند/

خداوند آنچه را که توسط ارميای نبی فرموده بود به انجام رسانيد. او کورش را بر آن داشت تافرمانی صادر آند و آن را نوشته، به سراسر امپراطوری خود بفرستد. اين است متن آن فرمان: «من، کورش، امپراطور پارس اعلام می دارم که خداوند، خدای آسمانها تمام ممالک جهان را به من بخشيده و به من امر فرموده که برای او در شهر اورشليم که در سرزمين يهوداست خانه ای بسازم. پس، از تمام يهوديانی که در امپراطوری من هستند هر که بخواهد می تواند به آنجا بازگردد. خداوند، خدای اسرائيل همراه او باشد».

دوم تواریخ ایام: 36: 22و23

گمشده: اول تواریخ

2011-03-30T15:58:00.001+04:30

خونریزی/
سکه ای تاریخی است/
که همیشه به نام ضرب می شده است/

داود تمام مقامات مملكتی را به اورشليم احضار کرد: رؤسای قبايل و طوايف، فرماندهان دوازده سپاه ، مسئولان اموال و املاک و گله های پادشاه، مقامات دربار و جنگاوران شجاع. آنگاه داود برپا ايستاده، چنين گفت: «ای برادران من و ای ملت من! آرزو داشتم خانه ای بسازم تا صندوق عهد خداوند در آن قرار گيرد و خدای ما در آن منزل کند. من هر چه برای اين بنا لازم بود، جمع آوری کردم ولی خدا به من فرمود: تو خانه ای برای من نخواهی ساخت ، زيرا در جنگ خونهای زيادی ريخته ای.

اول تواریخ ایام: 28 :1و2و3

گمشده: دوم پادشاهان

2011-03-29T21:07:00.004+04:30

تقدیرِ خدایان آسمان این بود/
که هم سلول خشم شوند/
و در ویل آسمان/
هم سلول خشم/
باقی بمانند/

همانطور که در کتاب تورات فرموده ام و تو آن را خواندی، بر اين شهر و مردمانش بلا خواهم فرستاد، زيرا مردم يهودا مرا ترک گفته، بت پرست شده اند و با کارهايشان خشم مرا برانگيخته اند. پس آتش خشم من که بر اورشليم افروخته شده، خاموش نخواهد شد.
دوم پادشاهان: 22: 16و17

گمشده: اول پادشاهان

2011-03-29T20:57:00.005+04:30

چه شوربختی شیرینی است/
که در اوج سقوط/
ریسمانی هر چند نیمه پوسیده/
دستانت را تا قعر ویل/
مشایعت می کند/

هر چند خداوند، خدای اسرائيل، دو بار بر سليمان ظاهر شده و او را از پرستش بتها منع کرده بود، ولی او از امر خداوند سرپيچی کرد و از او برگشت، پس خداوند بر سليمان خشمگين شد و فرمود: «چون عهد خود را شكستی و از دستورات من سرپيچی نمودی، من نيز سلطنت را از تو می گيرم و آن را به يكی از زيردستانت واگذار می کنم. ولی بخاطر پدرت داود، اين کار را در زمان سلطنت تو انجام نمی دهم بلكه در زمان سلطنت پسرت. با اين حال به خاطر خدمتگزارم داود و به خاطر شهر برگزيده ام اورشليم، اجازه می دهم که پسرت فقط بر يكی از دوازده قبيله اسرائيل سلطنت کند».
اول پادشاهان: 11 : 9-13

گمشده: دوم سموئیل

2011-03-29T20:53:00.003+04:30

چه طالع نحسی/
زاده می شود/
وقتی ریاکاری آسمان و زمین/
همبستر می شوند/

ابشالوم رو به اخيتوفل کرده، پرسيد: «حال که به اينجا رسيديم چه بايد کرد؟» اخيتوفل به او گفت: «برو و با آنيزان پدرت همبستر شو. داود آنها را در اينجا گذاشته تا از کاخ او نگهداری کنند. با اين کار، تمام اسرائيلی ها متوجه می شوند که تو و داود واقعاً دشمن يكديگر شده ايد، آنگاه پيروانت با دلگرمی از تو پشتيبانی خواهند کرد». پس روی پشت بام کاخ سلطنتی، جايی که در معرض ديد همه بود، چادری زدند و ابشالوم به داخل چادر رفت تا با کنيزان پدرش همبستر شود.

دوم سموئیل: 16 : 20-22

گمشده: اول سموئیل

2011-03-29T20:40:00.003+04:30

هر آینه/
آن تصویر/
که قوم برگزیده خداوند/
بر روی زمین رقابت می کردند/
لابد/
تنها سایه ای است/
از آنچه در حقیقت آسمان/
مابین خدایان جاری است/

پس از آنكه داود جليات را کشته بود و سپاه فاتح اسرائيل به وطن برمی گشت ، در طول راه ، زنان از تمام شهرهای اسرائيل با ساز و آواز به استقبال شائول پادشاه بيرون آمدند. آنها در حاليكه می رقصيدند اين سرود را می خواندند: « شائول هزاران نفر و داود ده ها هزارنفر را کشته است». شائول با شنيدن اين سرود سخت غضبناک گرديد و با خود گفت: «آنها می گويند که داود ده ها هزار نفر را کشته است ، ولی من هزاران نفر را! لابد بعد هم خواهند گفت که داود پادشاه است ». پس، از آن روز به بعد، شائول از داود کينه به دل گرفت.
اول سموئیل: 18 : 6-9

گمشده: روت

2011-03-29T20:36:00.003+04:30

اورشلیم/
داستان تکراری است/
که جایی برای فراموشی نمی گذارد:/
آسمان سهل الوصول تر از آن است/
که از عصمت سخن سراید/

بوعز پس از آنكه خورد و سير شد، کنار بافه های جو دراز کشيد و خوابيد. آنگاه روت آهسته آمده، پوشش او را از روی پاهايش کنار زد و همانجا دراز کشيد. نيمه های شب، بوعز سراسيمه از خواب پريد و ديد زنی کنار پاهايش خوابيده است. گفت: «تو کیستی؟» روت جواب داد: « من کنیزت روت هستم. خواهش می کنم مرا به زنی بگيری، زيرا تو خويشاوند نزديک من هستی».
روت: 3 : 6-9

گمشده: داوران

2011-03-29T20:29:00.003+04:30

پیامبران زمین/
روزی ظهور کردند/
که کثافات آسمان/
هیچ حدی باقی نگذاشتند/

اسرائيلی ها دوازده هزار نفر از بهترين جنگاوران خود را فرستادند تا مردم يابيش جلعاد را نابود کنند. آنها رفته، تمام مردان و زنان و بچه ها را کشتند و فقط دختران باکره را که به سن ازدواج رسيده بودند باقی گذاردند. تعداد اين دختران چهار صد نفر بود که آنها را به اردوگاه اسرائيل در شيلوه آوردند. آنگاه اسرائيليها نمايندگانی جهت صلح نزد بازماندگان قبيله بنيامين که به صخره رمون گريخته بودند، فرستادند. مردان قبيله بنيامين به شهر خود بازگشتند و اسرائيليها آن چهار صد دختر را به ايشان دادند. ولی تعداد اين دختران برای آنها کافی نبود... پس به مردان بنيامينی گفتند: « برويد و خود را در تاکستانها پنهان کنيد. وقتی دختران شيلوه برای رقصيدن بيرون آيند، شما از تاکستانها بيرون بياييد و آنها را برباييد و به خانه های خود ببريد تا همسران شما گردند.

داوران: 2 : 10-14، 20و21

گمشده: یوشع

2011-03-28T18:56:00.004+04:30

کام زمین/
از بی شرمی آسمان/
به سرخی می زند/
و نام آسمان/
از شرم زمین/
قهوه ای می شود/

پس يوشع حدود سه هزار سرباز برای تسخير شهر عای فرستاد، اما آنها شكست خوردند. مردان عای از دروازه شهر تا بلنديهای اطراف، اسرائيلی ها را تعقيب نموده، حدود سی و شش نفر از آنان را در سراشيبی کشتند. لشكر اسرائيل از اين واقعه دچار وحشت شد و روحيه خود را بكلی باخت. پس يوشع و بزرگان اسرائيل از شدت ناراحتی جامه های خود را پاره کردند، خاک بر سر خود ريختند و تا غروب در برابر صندوق عهد خداوند به خاک افتادند. يوشع چنين دعا کرد: «آه ای خداوند! چرا ما را به اين سوی رود اردن آوردی تا به دست اين اموريها کشته شويم؟ ای کاش راضی شده بوديم که همان طرف رودخانه بمانيم. آه، ای خداوند، اينک که قوم اسرائيل از دشمن شكست خورده است من چه کنم؟ چون اگر کنعانی ها و ساير قوم های مجاور از اين واقعه باخبر شوند، ما را محاصره نموده، همه ما را نابود می کنند. آيا اين عمل به عظمت نام تو لطمه نمی زند؟»
یوشع: 7: 4-9

گمشده: تثنیه

2011-03-28T18:28:00.008+04:30

نجات دهنده تنها هدیه آسمان نبود/
بلای ناجی حلوای نسیه بود/
و بلوای جنایت سیلی نقد/

هنگامی که خداوند شما را به سرزمينی که در شرف تصرفش هستيد ببرد، اين هفت قوم را که همگی از شما بزرگتر و قويترند نابود خواهد ساخت: حيتيها، جرجاشيها، اموريها، کنعانيها، فرزيها، حويها و يبوسيها. زمانی که خداوند، خدايتان آنها را به شما تسليم کند و شما آنها را مغلوب نماييد، بايد همه آنها را بكشيد. با آنها معاهده ای نبنديد و به آنها رحم نكنيد، بلكه ايشان را بكلی نابود سازيد. با آنها ازدواج نكنيد و نگذاريد فرزندانتان با پسران و دختران ايشان ازدواج کنند. چون در نتيجه ازدواج با آنها جوانانتان به بت پرستی کشيده خواهند شد و همين سبب خواهد شد که خشم خداوند نسبت به شما افروخته شود و شما را بكلی نابود سازد. قربانگاه های کافران را بشكنيد، ستونهايی را که می پرستند خرد کنيد و مجسمه های شرم آور را تكه تكه نموده، بتهايشان را بسوزانيد؛ چون شما قوم مقدسی هستيد که به خداوند، خدايتان اختصاص يافته ايد. او از بين تمام مردم روی زمين شما را انتخاب کرده است تا برگزيدگا ن او باشيد.

تثنیه: 7 : 1-6
(و خروج: 11 -16)

گمشده: اعداد

2011-03-28T18:03:00.004+04:30

آشویتز/
بشر را با خود بی حساب کرد/
و نورنبرگ/
بشریت را با خود/

خداوند به موسی گفت: « به قوم اسرائيل بگو که تمام اشخاص جذامی و همه کسانی را که جراحت دارند و آنانی را که در اثر تماس با جنازه نجس شده اند از اردوگاه بيرون رانند. خواه مرد باشند خواه زن، ايشان را بيرون کنند تا اردوگاه شما که من در آن ساکنم نجس نشود». قوم اسرائيل طبق دستور خداوند عمل کرده، این اشخاص را بيرون راندند.

اعداد: 5 : 1و2و3و4و5

گمشده: لاویان

2011-03-28T17:46:00.006+04:30

تراژدی میگساری/
قصور غیر طبیعی است/
در جاری شدن دروغ/
بر کامی که جز به شیر خام/
عادت ندارد/

آنگاه خداوند به هارون گفت: «وقتی به خیمه عبادت می روید، هرگز شراب يا مشروبات مست کننده ی ديگر ننوشيد مبادا بميريد. اين قانونی است دايمی برای تو و پسرانت و تمام نسل های آينده ات».
لاویان: 10 : 8و9

گمشده: خروج

2011-03-28T17:35:00.007+04:30

عصر برگزیدگان/
مدیون آنان ماند/
که از برگزیده می پرسیدند/
چه کسی بین تو و خدایت قضاوت خواهد کرد؟/

مرد گفت: «تو که هستی که بر ما داوری کنی؟ آیا می خواهی مرا هم بکشی، همانطور که آن مصری را کشتی؟»
خروج: 2 : 14

گمشده: پیدایش

2011-03-28T16:38:00.008+04:30

پیدایش/
محکوم به تبرئه شدن بود/
و انسان/
تبرئه از محکوم نبودن/

قائن هديه ای از حاصلِ زمينِ خود را به حضور خداوند آورد.هابيل نيز چند رأس از نخست زادگان گله ی خود را ذبح کرد و بهترين قسمت گوشت آنها را به خداوند تقديم نمود. خداوند هابيل و هديه اش را پذيرفت ، اما قائن و هديه اش را قبول نكرد. پس قائن برآشفت و از شدت خشم سرش را به زير افكند.
پيدايش: 4 : 3و4و5

Decalogue 10

2011-03-28T14:40:00.002+04:30

طمع ریسمانی است/
که از آسمان آویخته می شود/
و به زمین ختم می گردد/

You shall not take your neighbor's wife
You shall not take anything that belongs to your neighbor

Decalogue 9

2011-03-28T14:35:00.004+04:30

در مورد تو هم/
این کار را نکرده ام/
چه برسد به انسان/

You shall not bear false witness against your neighbor

Decalogue 8

2011-03-28T14:31:00.002+04:30

و زمین غنیمتی است/
که برگزیدگان/
و همپیالگانشان/
از تسلیم شدگان به ارث می برده اند/

You shall not steal

Decalogue 7

2011-03-28T14:21:00.004+04:30

زناکاری تنها مقدمه ای است/
بر آنچه برگزیدگان می کرده اند/

You shall not commit adultery

Decalogue 6

2011-03-28T14:15:00.003+04:30

چه نیک/
که در عصر برگزیدگان/
سرب هنوز به قالب ها راه نیافته بود/

You shall not kill/murder

Decalogue 5

2011-03-28T14:03:00.002+04:30

نمی فهمم/
چرا اینقدر تکرار می کنی/
چرا قفل کرده ای/
روی پدر و مادر/
و بی پدر و مادرها/

Honor your father and mother

Decalogue 4

2011-03-28T13:50:00.002+04:30

نژادپرستی/
وقتی وارد تقویم می شود/
به زبان می آید/
که امروز روز دیگری است/

Remember the Sabbath and keep it holy

Decalogue 3

2011-03-27T20:35:00.002+04:30

اول برادری ات را ثابت کن/
بعد دنبال ارث بگرد/
فعلا که نامت را نخواهم آورد/

Do not take the name of the Lord in vain

Decalogue 2

2011-03-27T20:32:00.002+04:30

همین تو هم که هستی/
-اگر باشی-/
از سرمان زیاد است/

You shall have no other gods before me
You shall not make for yourself an idol

Decalogue 1

2011-03-27T20:28:00.001+04:30

راستی؟/
اگر خودت نبودی چه؟/
و اگر بودی؟/
خب که چه؟/

I am the Lord your God

انقلاب 2

2011-03-25T17:48:00.005+04:30

هنوز/
نیمه چارپایانی از نسل بنی قابیل/
گمان می دارند/
تقدیر قهر شاید/
چیزی جز عریانی خشونت باشد/
حتی/
وقتی کتاب مقدس/
درازدحام خیابان گشوده می شود/
لشکری بی باک/
از زناکاران همیشه ی تاریخ/
آسوده برهنه می شوند/
-این یک نقطه اوج است-/

در میانه دره ای ژرف/
مابین دو قله تراژیک ابتذال/
لحظه ای خواهد آمد/
که عریانی همه گیر می شود/
آنگاه/
وقتی لاجرم/
ارگاسم عمومی فرا می رسد/
نیمه چارپایان به خواب می روند/

خیلی طول نمی کشد/
در هنگامه خیابان/
بر صفحه نزاع سیاه و سپید خط کشی ها/
کرختی جنگل/
نیمه قهرآمیز خود را بازمی یابد/
این واپسین نقطه اوج است/
بر فراز پستی لعنت ابدی تاریخ/
آری/
نفرین های ابدی سرنوشت/
از درنده زیستن سخن می گویند/
از انقلاب/

انقلاب

2011-03-19T17:18:00.002+03:30

لحظه ای می ایستی/
به پشت سر نگاه می کنی/
شاید هنور آنجا باشی/
-نیستی-/
آنجا/
انبوهی از بنی قابیل/
روی خط کشی چارراه/
ردپایت را/
-از چهار سو-/
لگدمال می کنند/
نمی دانم/
-واقعا نمی دانم-/
چرا نگاه کردم؟/
وسوسه بازگشتن بود؟/
یا شهوت لگد کردن؟/
-دوباره لگد کردن-/

آسمان

2011-03-05T20:04:00.004+03:30

تنها چشم برهم زدنی است/

از لحظه ای که حق حیات را از تو دریغ می کنند/

تا لحظه ای که حیات را از تو می گیرند/

اما شاید فرصتی باشد/

تا از پشت میله ها/

برای آخرین بار/

برای آخرین بارها/

به لحظه محتوم خیره شوی/

یا از خود بپرسی چرا/

آنقدرها فرصت نیست/

که خود را بفریبی/

-یگانه لحظه بی فریب-/

بی عار از شرم بودن/

***

عجبا/

پدرانشان از زبان قاصر خدایان عربده می زدند/

و اینان خود از حنجره قهار عزرائیل نجوا می سازند/

عجبا/

برگزیدگان از آسمان انتخاب می شدند/

اما/

قربانیان خدایان هم؟/

انسان

2010-05-24T15:15:00.007+04:30

شرم سکوت را می شکستند/
همان هنگام که بالا می رفتند/
از سایه دیوار/
تنشان با هُرم آفتاب آشنا می شد/
می دانستند/
پایین آمدندنی در کار نیست:/
لجاجت با نفرین خاک.../
و خاک بی ارزش از این حرفهاست/

خیرگی آسمان چشمهاشان را می سوخت/
و باز/
به نام انسان/
به نام آزادی/
خیره می ماندند/
تا خستگی آفتاب/
عرق از دیدگانشان جاری کند/

شاعرانه ها

2010-05-22T18:50:00.004+04:30

چه شده؟/
که گزاره های شاعرانه/
از اراجیف نجات دهنده هم/
سیاس تر شده اند؟/
عقربه ها بر خلاف می چرخند؟/
یا چشمها شربت خون نوشیده اند؟/

ناسیونالیزم

2010-03-29T09:54:00.003+04:30

از آغاز، جهل/
سنت بنی قابیل بود/
عجیب نیست پوشیده مانَد/
نزاع بر سر کاپادوکیه نیست/
دعوی میان جمجمه هاست/

مشروطه

2010-03-29T01:32:00.004+04:30

ستون هاشان را دوباره بنا می کردند/
آن هنگام هنوز/
سرستون های کهن/
از خاک بیرون نیامده بود/
انگار رویای شرقی/
تجسم شرقی را برنمی تابید/
سختی آنجا بود/
که معماهای مشرق زمین/
بی رحمانه به هم پیوند می خورد/

شرق

2010-03-21T02:14:00.005+03:30

خاک بغداد هنوز/
از جور خلفا می گرید/
هنوز/
آخرین اشکهای تیره اش را/
نثار سنت شرقی می کند/
اما/
آن زمان که این اشک ها فرو خشکد/
دیگر کسی/
به تماشای نوشانوش خونابه و جنون/
بر نخواهد خاست/

عقبه

2010-03-18T17:03:00.002+03:30

تعقیبم کن/

تا بدانی به کجا می روم/
چون خسته شدی/
هیبت خوف را بنگر/
آنگاه است که به یاد می آوری/
از کجا آمده ام/

پتاسیم

2010-03-17T15:12:00.005+03:30

هنوز/
کابوس طناب ها به پایان نرسیده بود/
که عصر پتاسیم آغاز شد/
کسی محکومش نکرد/
تا به پایان نرسید/
و آنگونه، که پایانش محکوم شد/
پتاسیم خود محکوم نشد/
هرگز/

وهم

2010-03-01T19:08:00.006+03:30

منظومه ی بی خورشید/
مسافرانش را نظاره می کند/
که می گردند/
بی هیچ گرانشی/
هنوز ترک عادت نکرده اند/
هنوز در جستجوی نظام دیرین اند/
دیوانه ها باور نکرده اند/
خورشید مرده است/
از تاریکی می ترسند اما/
باز هم می بینند.../
یا گمان دارند که می بینند/
-چه چیزی را؟-/
انگار حس نمی کنند این تاریکخانه ی ناآرام را/
مایه این بزدلی اما/
خود شهامت سوگندی است برایشان/
که هیچ گاه/
هیچ گاه/
خورشیدی وجود نداشته/
اگر نه/
چگونه ممکن است/
وجودی اینچنین/
سازگار با عدم/
و بی تناقض/
مگر وهم معنای دیگری دارد؟/

وهمی که از آغاز/
از نخستین جرقه ی شرارت/
وجود بذاق آلودش/
نیازی به توجیه نداشته/
اکنون دیگر چگونه می توان/
عدمش را به خشکی برهان آغشت/

توافقی اگر هست این جاست/
تنها این جاست/
که ظنِ زندگان/
مخلوق همین وهم است/
مخلوقی پرادعا/
که همان هنگام که زاده شد/
انکار هویت خود را/
به اصرار تمسخر فروخت/
معامله ای بی بازگشت/
از شرم این اِشراف/
که تنها در میانه چنین تناسخی است/
که از هنگامه ی تنازع در امان می ماند/
انگار می دانست/
تنها در این مصاف است/
که بلعیده نمی شود/

پس از هزاران دور گردش بی حاصل/
زندانگاه تاریک/
هنوز هم اسیران متوهمی دارد/
که از خوف نادانی/
یکباره ایمان می ورزند/
و از خوف دانایی/
سه بار انکار می کنند/

مخلوق گندمخوار/
سرانجام محکوم است/
که از معصومیت یک رویای حماقت بار/
به شهوت انتخابِ راه بازداشته پناه برد/

سرخوردگان قرعه ناهنگام/
برای انتخاب سیزدهمین منحوس/
چه بسیارند/
اگر چند این سرخوردگی را سپاس نمی دارند/

آنها اسیرند/
که پیشتر از پناه به ظن/
وهم را آموخته اند/
ای کاش «شک» هم/
عمری به قدمت وهم داشت/

آتئیست

2010-02-28T16:23:00.003+03:30

می داند به جستجوی چه برخاسته/
اما نمی داند چرا/
چه رقت انگیز/
که نه از تاریخ خبر دارد/
و نه از معنای مازوخیسم/
حیف/
اگر کر نبود/
به او می گفتم/
اگر یافتی/
سلام مرا هم برسان/

تهوع

2010-02-28T16:16:00.002+03:30

متوسط القامه ها/
تنها از خود می پرسند/
آیا باز هم/
سکوت عاجزانه/
قربانی عربده های تهوع آمیز می شود؟/
و چه حقیرانه است/
تردید رهگذری که می پرسد/
راستی کدام یک خائنانه تر است؟/

رنگ

2010-02-28T13:28:00.001+03:30

تراژدی رنگ هاست/

همخوابگی سیاه و سرخ/
انگاه که دیگر/
هیچ رنگی دیده نمی شود/

سه گانه (سورمه ای - خاکستری -ارغوانی)

2010-02-25T17:07:00.006+03:30

«سورمه ای»

از مشروطه می شنود/
و می گوید: مشروعه/
از آزادی می شنود/
چون گاوی سر به زیر برده/
نشخوار می کند:/
پس وحوش متمدن تر اند/
از حریّت می شنود/
سر در اوراق کهنه می برد/
خود نیز نمی داند/
که چه می گوید/
دست خودش نیست/
نمی داند.../
در میانه این نافهمی است/
که خاک هفت اقلیم عالم را/
بر سر خود می خواهد/
نمی دانم این دیگر چه اصراری است/
که پدرسوخته می خواهد/
مرا هم با خود شریک سازد/

«خاکستری»

از آن زمان/
که دوگانه اش، یگانه شد/
برگ های کهنه را می کاود/
تا مطمئن شود/
از حقانیتِ شرارتِ خیرخواهانه اش/
با این حال/
هر گاه کم می آورد/
از برادری می گوید/
نمی داند/
بغض درونم را/
که می گوید:/
گه به گور پدرِ آن پدری/
که چون تو نکبتی را/
با من برادر باقی گذاشته/

«ارغوانی»

چهارپا است/
اما بر دو پا می رود/
عدل می پندارد/
هر ظلم بالسویه را/
دیگر هر آنچه بشنود/
فریادش به آسمان خواهد رفت:/
کمونیست یعنی خدا نیست/
نمی داند/
که دیگر هیچ عدلی نخواهد دید/
جز همان ظلمِ به عدالت تقسیم شده/
و چه پر شکوه است که گهگاه/
همان هم دریغ می شود/
می خندم/
که حقارت و شایستگی/
چه بیگانه اند از هم/

پانوشت: آبی - سفید - قرمز

سنت

2010-02-25T17:02:00.003+03:30

چه حقیرانه مطیع می شوند/
واژگانِ سیّاس/
سنّت مان این است/
لویاتانِ همیشه حاضر/
که صراحت را بر نمی تابد/
با خود می اندیشم/
به آدمیان سنتی/
به آنچه نمی توانم باشم/

اسب تروا

2010-02-12T06:09:00.002+03:30

حماقت محض/

حقارت عریان/

اسب تروای استبداد/

در ذهنیت استبدادزده/

دوباره رونمایی خواهد شد/

چهارفصل

2010-02-05T20:08:00.001+03:30

فصل سربلندی جنون/

آغاز می شود/
نظام چهارفصل اینگونه به هم می پیچد/

دماغ

2010-01-14T18:36:00.000+03:30

دماغمان خونی شده/

خون که هیچ/

همه چیز بوی خون می دهد/

تاریخ

2010-01-11T21:32:00.000+03:30

اینجا ورق پاره های ناخوانده/
دور ساندیچ پیچیده می شوند/
اینجا همه ساندویچ خورده اند/
اینجا همه مغز خر خورده اند/
اینجا همه انتقام می خواهند/
اینجا/
همه ورق پاره های مچاله شده/
همه تاریخ عقده ها است/
اینجا تاریخ هم/
عقده خوانده شدن دارد/

آینده

2010-01-11T21:12:00.002+03:30

اینجا کسی آینده نمی خواهد/
آینده جایی برای انتقام ندارد/
اینجا آینده کسی را نمی خواند/
و حتی اگر بخواند/
انتخابی در کار نیست/
اینجا محصور پیش فرض هاست/

گذشته

2010-01-11T20:59:00.003+03:30

اینجا هر کس انتقام می خواهد/
به عقب باز می گردد/
اینجا هر کس به عقب باز می گردد/
ناگزیر انتقام می خواهد/
اینجا هر کس به عقب بر می گردد/
ادعا می کند به تاریخ را می خواند/
اینجا هر کس انتقام می خواهد/
ناگزیر لاف می زند/

چهارراه ولیعصر

2010-01-11T20:53:00.002+03:30

خون میریزد/
و چه زود/
خون شسته می شود/
فردا آنجا/
کنار دکه/
مردگان هنوز زنده/
تیترها را می خوانند/
کاغذهایی که شسته شده اند/
اما بوی خون می دهند/

خون

2010-01-11T20:51:00.002+03:30

بازی خون/
تاس استخوان/
و گوی جمجمه/
چه کسی شروع کرد؟/

آزاده

2009-12-24T08:31:00.001+03:30

چه سخت جمع می شوند/
شهامت ایستادن/
و شهامت متهم شدن/

نفرین شرقی

2009-11-13T17:13:00.004+03:30

زمین برای خود می گردد/
و خورشید برای خود/
ستاره ها هم تاس می ریزند/
که کجا بگردند/
و کی بگردند/
و برای که بگردند/
و چرا بگردند/

اینجا همه تاس می ریزند/
بدون تاس، هیچ چیز نمی گردد/
دنیای ابژه ها بدون منطق می گردد/
منطقی نیست/
منطقی اگر بود/
دیگر چه نیازی بود/
به چسب های سپهرِ خودزده/

چسب های نفرین شده/
چسب های چگال/
ابژه ها را می چسبانند/
به هم/

دیوانه ها/
از پشتِ دیوارهای شیشه ای/
حیرانند که چرا/
هیچ وقت/
هرگز/
سوژه ها نمی چسبند/

دیوانه ها/
این را یک قداست می دانند/
توضیحی نیست/
توضیحی نمی تواند که وجود نداشته باشد/
قداستِ نفرین شده؟/
مگر قداستِ نفرین نشده ای هم در کار است؟/

لعنت شرقی

2009-11-13T17:05:00.002+03:30

زمین برای خود می گردد/
و خورشید برای خود/
ستاره ها هم تاس می ریزند/
که کجا بگردند/
و کی بگردند/
و برای که بگردند/
و چرا بگردند/

سفید

2009-11-01T02:19:00.002+03:30

شمع ذره ذره آب می شود/
انسان ذره ذره تمام می شود/

آبی

2009-10-28T17:39:00.006+03:30

نه سقفی/
برای فرو ریختن/
نه کفی/
برای برآمدن/
تنها پلکانی هست بی سر و ته/
منطق ای نیست که وارونه شود/
اختیاری نیست که مغلوبه شود/
جمادات همه جا را تسخیر کرده اند/
حتی نباتات هم می دانند که نیستند/
حیوانات نمی دانند/
و آدمیان حتی نمی خواهند بدانند/

قرمز

2009-10-27T03:58:00.003+03:30

جراحت احساس/
حرکت پی در پی ارّه کندی است/
بر شرمگاه استخوان/
در آخرین پرده از تراژدی تکرار/

دیوار شیشه ای

2009-09-27T10:44:00.002+03:30

عریانی خشونت/
جبر دیوار شیشه ای است/
انتزاع، خیرگی... و حسرت/

مِهر

2009-09-17T16:24:00.004+04:30

فراسوی داستان آب و گاو/
بودای هراس انگیزی است/
که در گرسنگی خِرَد/
تنها برای سد جوع/
تن به آنارشیسم می نهد/

درد

2009-09-07T08:00:00.003+04:30

چشمان پریشان گواه است/
ذهن آشفته گواه است/
ماهیچه های منقلب گواه است/
انقلاب درد هم فرزندان خود را می خورد/

خون ارغوان ها

2009-08-23T16:29:00.000+04:30

قفس را سوزاندی/
پرندگان رها نشدند/
زنده زنده در آتش سوختند/

پرولتاریا

2009-08-18T03:13:00.001+04:30

هر بار که دروغ مدهشی می شنوند/
شادمان می شوند/
و دروغگو را بیش از پیش از جنس خود می پندارند/

مرکورکروم

2009-08-12T14:39:00.002+04:30

مرکورکروم و دروغ/
فصل بیگانگی باور/
و یگانگی دوگانه هاست/

اعتراف 3

2009-08-09T17:37:00.002+04:30

در این زمان/
کلمه ها از حرام، زاده می شوند/
اما/
آنها تنها حرامزادگان زمان نیستند/

گمشده 5

2009-08-09T17:28:00.002+04:30

آسمان فرو نمی ریخت/
اگر به جای ناقه ی ثمود/
پولس قدیس را پی می کردند/

گمشده 4

2009-08-09T10:49:00.004+04:30

به حالشان می خندید/
یهودا، در آسمان/
همان هنگام که قرعه می انداحتند/
برای سیزدهمین منحوس/

گمشده 3

2009-08-07T21:09:00.002+04:30

از دست رفته ای در کار نبود/
آگوستین /
تنها به روانپزشک احتیاج داشت/

مزدور

2009-08-05T14:30:00.003+04:30

سگ است/
اما بر دو پا می رود/
هار است/
اما دیدگانش کف می کند/
و هم پیمان شغال است/
اما تنها گونه اش زرد است/

تحلیف

2009-08-05T07:30:00.000+04:30

همه وقاحت دروغ/
در سوگند دیدگان است/
آنگاه که خیره می شوند/

پاچه خوار

2009-08-04T12:51:00.000+04:30

آسوده بمال/
نه هنوز اما یک روز/
/وقت گوشمالی هم می رسد/

اعتراف 2

2009-08-03T02:59:00.002+04:30

واژه ها حضور ندارند/
اینجا تنها حروفِ مرده هستند/
و جملاتِ سردرگم/

اعتراف

2009-08-02T11:43:00.001+04:30

آواز قناری می خواند/
گربه سیاه/
و همچنان نمی بارد/
باران/
و زمین/
همچنان می گردد/

گمشده 2

2009-07-29T22:32:00.005+04:30

منت گذارد/
«پیرزن کنعانی است»/
و نژادپرستی را/
با خود به آسمان برد/
آزاده ای نبود/
تا پیش از یهود/
هزار بار به صلیبش بکشند/

راهبر

2009-07-29T19:03:00.003+04:30

خیش را می کشد/
گوساله سامری/
و در پی اش دنباله ای/
لشکر شخم خورده ها/

تکرار انکار

2009-07-29T01:23:00.001+04:30

رویای دست نخورده

عمق بیشتری تمنا می کرد

و جغرافیای واقعیت اما

تنها تصویری شهوانی تر می طلبید

درست همین جا بود

آنقدر تکرار کردیم

که خود نیز باورمان شد

و به تصویری قانع شدیم

تصویری پوچ اما شلوغ

آنچه با شهوت یک تصویر خالی شد

دیگر چگونه به ما باز خواهد گشت

و ذهنی که آلوده به تصویر شد

دیگر چگونه به اعماق سفر خواهد کرد

ابتذالی که در تقلیل کلمات هم

پدیدار نمی توانست شد

به انتهای جمجمه ها راه یافت

بی آنکه هضم شود

بی آنکه گذر کند

ایستاد

و مانع شد

همان دم بود

سرگیجه آغاز شد

وهم جستجوی شاه کلید

در کلاف به هم پیچیده ی طناب های استخوانی

انگار تقدیر همین بود

در میان خاکروبه های متعفن کلاف

پرستشگاه های توهم ساخته شد

بی آنکه ایمان مفهوم یگانه ای بیابد

همه چیز آنقدر گنگ بود

که روده درازی فلسفه نیز

به سکوت ختم شد

جمجمه های سراسر تهی

اسارتگاه جرقه های شرم شد

و قربانگاه واقعیت نامفهوم

همان دم که جرقه ها نامفهوم را تنها باور نمی کردند

واقعیت ناواضح جرقه ها را به وضوح انکار می کرد

و با این همه

جمجمه های حقیر

جمجمه های تهی

جمجمه های بی اختیار

به بازی مضحکی روی آوردند

آنها گوی سبقت از یکدیگر می ربودند

تا با شتابی وقیحانه اعلام کنند

که به تصویر واضح تری از نامفهوم دست یافته اند

بی آنکه بدانند

در میانه این بازی

تنها به داوری حقارت خود برخاسته اند

به تحقیر کلمه

به تحقیر استخوان

و به تحقیر زندانی جمجمه های استخوانی

گویی خلا هر جمجمه ای

شرمگاه زندانی اش شده بود

و حرکات نامنظم هر جرقه ای

آن را

آبستن تولد دوباره حقارت می نمود

بلاگفا

2009-07-28T18:54:00.001+04:30

آخرش همین خواهد بود/
مال بد/
بیخ ریش صاحبش/

نسل سوخته

2009-07-28T03:41:00.003+04:30

پسرت را/
نوه ات را/
نتیجه ات را/
بدبخت کردی/
طلبکار هم هستی؟/