شهامت ایستادن/
و شهامت متهم شدن/
نفرین شرقی
زمین برای خود می گردد/
و خورشید برای خود/
ستاره ها هم تاس می ریزند/
که کجا بگردند/
و کی بگردند/
و برای که بگردند/
و چرا بگردند/
اینجا همه تاس می ریزند/
بدون تاس، هیچ چیز نمی گردد/
دنیای ابژه ها بدون منطق می گردد/
منطقی نیست/
منطقی اگر بود/
دیگر چه نیازی بود/
به چسب های سپهرِ خودزده/
چسب های نفرین شده/
چسب های چگال/
ابژه ها را می چسبانند/
به هم/
دیوانه ها/
از پشتِ دیوارهای شیشه ای/
حیرانند که چرا/
هیچ وقت/
هرگز/
سوژه ها نمی چسبند/
دیوانه ها/
این را یک قداست می دانند/
توضیحی نیست/
توضیحی نمی تواند که وجود نداشته باشد/
قداستِ نفرین شده؟/
مگر قداستِ نفرین نشده ای هم در کار است؟/
و خورشید برای خود/
ستاره ها هم تاس می ریزند/
که کجا بگردند/
و کی بگردند/
و برای که بگردند/
و چرا بگردند/
بدون تاس، هیچ چیز نمی گردد/
دنیای ابژه ها بدون منطق می گردد/
منطقی نیست/
منطقی اگر بود/
دیگر چه نیازی بود/
به چسب های سپهرِ خودزده/
چسب های نفرین شده/
چسب های چگال/
ابژه ها را می چسبانند/
به هم/
دیوانه ها/
از پشتِ دیوارهای شیشه ای/
حیرانند که چرا/
هیچ وقت/
هرگز/
سوژه ها نمی چسبند/
دیوانه ها/
این را یک قداست می دانند/
توضیحی نیست/
توضیحی نمی تواند که وجود نداشته باشد/
قداستِ نفرین شده؟/
مگر قداستِ نفرین نشده ای هم در کار است؟/
لعنت شرقی
و خورشید برای خود/
ستاره ها هم تاس می ریزند/
که کجا بگردند/
و کی بگردند/
و برای که بگردند/
و چرا بگردند/
آبی
برای فرو ریختن/
نه کفی/
برای برآمدن/
تنها پلکانی هست بی سر و ته/
منطق ای نیست که وارونه شود/
اختیاری نیست که مغلوبه شود/
جمادات همه جا را تسخیر کرده اند/
حتی نباتات هم می دانند که نیستند/
حیوانات نمی دانند/
و آدمیان حتی نمی خواهند بدانند/
مِهر
بودای هراس انگیزی است/
که در گرسنگی خِرَد/
تنها برای سد جوع/
تن به آنارشیسم می نهد/
درد
ذهن آشفته گواه است/
ماهیچه های منقلب گواه است/
انقلاب درد هم فرزندان خود را می خورد/
پرولتاریا
شادمان می شوند/
و دروغگو را بیش از پیش از جنس خود می پندارند/
مزدور
اما بر دو پا می رود/
هار است/
و هم پیمان شغال است/
اما تنها گونه اش زرد است/
گمشده 2
«پیرزن کنعانی است»/
و نژادپرستی را/
با خود به آسمان برد/
آزاده ای نبود/
تا پیش از یهود/
هزار بار به صلیبش بکشند/
تکرار انکار
رویای دست نخورده
عمق بیشتری تمنا می کرد
و جغرافیای واقعیت اما
تنها تصویری شهوانی تر می طلبید
درست همین جا بود
آنقدر تکرار کردیم
که خود نیز باورمان شد
و به تصویری قانع شدیم
تصویری پوچ اما شلوغ
آنچه با شهوت یک تصویر خالی شد
دیگر چگونه به ما باز خواهد گشت
و ذهنی که آلوده به تصویر شد
دیگر چگونه به اعماق سفر خواهد کرد
ابتذالی که در تقلیل کلمات هم
پدیدار نمی توانست شد
به انتهای جمجمه ها راه یافت
بی آنکه هضم شود
بی آنکه گذر کند
ایستاد
و مانع شد
همان دم بود
سرگیجه آغاز شد
وهم جستجوی شاه کلید
در کلاف به هم پیچیده ی طناب های استخوانی
انگار تقدیر همین بود
در میان خاکروبه های متعفن کلاف
پرستشگاه های توهم ساخته شد
بی آنکه ایمان مفهوم یگانه ای بیابد
همه چیز آنقدر گنگ بود
که روده درازی فلسفه نیز
به سکوت ختم شد
جمجمه های سراسر تهی
اسارتگاه جرقه های شرم شد
و قربانگاه واقعیت نامفهوم
همان دم که جرقه ها نامفهوم را تنها باور نمی کردند
واقعیت ناواضح جرقه ها را به وضوح انکار می کرد
و با این همه
جمجمه های حقیر
جمجمه های تهی
جمجمه های بی اختیار
به بازی مضحکی روی آوردند
آنها گوی سبقت از یکدیگر می ربودند
تا با شتابی وقیحانه اعلام کنند
که به تصویر واضح تری از نامفهوم دست یافته اند
بی آنکه بدانند
در میانه این بازی
تنها به داوری حقارت خود برخاسته اند
به تحقیر کلمه
به تحقیر استخوان
و به تحقیر زندانی جمجمه های استخوانی
گویی خلا هر جمجمه ای
شرمگاه زندانی اش شده بود
و حرکات نامنظم هر جرقه ای
آن را
آبستن تولد دوباره حقارت می نمود
خاطرات بلاگفا
حال که قصاص شدم/
پیش از جنایت/
می دانم چه کنم/
جانی خواهم شد/
از چشمه می جوشد/
و چند قدم آنطرف تر/
باز فرو می رود/
نه ماهی و نه دریایی/
تنهایی ماهیگیر می شکند/
به نوای دیوانه تری/
که آمده پل بسازد/
شنبه سوم مرداد 1388ساعت 17:15
کاش میشد/
فرو ریزد/
این دیوار جیوه ای ورای مینای تاریخ/
تا حیرانی دیدگان هر بار/
مسیر تکرار را باز نگردد/
پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 16:25
در دو سوی دره/
بر هم منطبق شده اند/
زمان و مکان و انسان/
تا پر نشود هرگز این شکاف/
انسانی که نمی خواهد حقیر باشد/
و انسانی که قطعا حقیر بود/
شعبده ای در کار نبود/
همه چیز در آن ریسمان خلاصه می شد/
و همه چیز از گره ای آغاز می شد/
و به گره ای ختم می گشت/
گره ای که تقلا می کردی/
که محکمش کنی/
و دیگر گره ای/
که بسته اش می دانستی/
و بازش می خواستی/
دیگر خاطره نیست/
اکنون تاریخ است/
و تو باز هم نفهمیدی/
آن روز دور نیست/
اشکتان در خواهد آمد/
بی هیچ اشک آوری/
آنگاه، زاده آتش/
-ابلیس- هم یاریگرتان نخواهد شد/
هالیوود انگار نمی داند/
که لشگر زامبی ها/
همگی ریش دراز دارند/
و پیراهنی گشاد به روی شلوار/
چرا از ما نمی پرسند؟/
تنها همین را می خواستند/
سرت را زیر برف فرو بردی/
تا تنت زیر خاک نرود/
و همان دم/
تا خرخره در لجنزار فرو رفتی/
آن همه کاغذ را/
که یکجا بلعیدی/
نتیجه اش یا اسهال است و یا استفراغ/
خودت باید انتخاب کنی/
یکشنبه هفتم تیر 1388ساعت 2:10
خشک، منجمد، و با نگاه های تکراری/
زمین را می کَنند/
-چه عمیق-/
کسی نمی داند برای چه کسی/
اما زمین می داند/
این گور آزادیست/
شنبه شانزدهم خرداد 1388ساعت 16:31
سیاه تر از دست های خون آلود/
و فراتر از مغزهای تشنه خون/
هیولای آشنایی هست/
که ایمانش به خون آلوده شده/
حیا را قورت دادی/
و شرم را قی کردی/
تا در میان استفراغ بی شرمی/
گل سرخ خورشید شوی/
بی آنکه شب گریزان شود/ ++
دستت را مشت می کنی/
جلوی صورتم می آوری/
از میان انگشتانت دومی را باز می کنی/
برق چشمانت لاف می زند:/
که شرافتت جوهری نشده/
دستم را مشت می کنم/
جلوی صورت تو/
از پنج انگشتی که دومی شان جوهری است/
تنها سومی را باز می کنم/
یاران مرده ات را می خواهند/
تا سرود زنده بادت را سر دهند/
و دشمنان زنده ات را می خواهند/
که فریاد مرگ بر تو را آوازه کنند/
قبل از آن لحظه/
که تو را آنقدر بشنویم/
تا گوشهامان دراز شود/
گوشت را باز کن/
آن سیم باریک/
-رابط نازک بین دو گوشت-/
سخت می لرزد/
اما باز هم نمی شنوی/
لال شدی؟/
یا دیالکتیک ریش و کوپن یادت رفت؟/
یا گمان بردی/
وقتی لال شدی/
دیالکتیک ریش و کوپن یادمان رفت/
بوی عطر مشهدی/
آغشته به بوی عرق/
بوی گلاب/
آغشته به بوی جوراب/
بوی خاک/
آغشته به بوی خون/
همیشه همین طور بود/
و اینک/
بوی امید/
آغشته به بوی تو/
بیگانه ستیز بودیم/
از خود بیگانه نیز شدیم/
این گونه بود/
بدبخت شدیم/
دوشنبه سی و یکم فروردین 1388ساعت 1:37
آخرین نبرد با خستگی:/
گردنی که به زحمت راست می شود/
و چشمانِ هنوز باز/
آنها فرار می کنند/
با سرعتی فراتر از واگن ها/
مي خندي /
چون نجيب هستي/
سكوت مي كني/
پس نجيب هستي/
مي آيي/
چون نجيبي/
مي روي/
پس نجيبي
به نجابت اعتزاليت حسوديم مي شود
نادانی نخستین مایه امید شد/
و ناامیدی مایه دانایی/
باز هم روزنه ای از امید ماند/
اما تنها روزنه ای از دانایی/
اشتراک در:
پیامها (Atom)
پیامها
